17-01-2012

Een wijs persoon zei ooit indirect tegen mij dat angst naar de duistere zijde leidt. Angst -> woede -> haat -> lijden. Toen ik dat voor het eerst hoorde was ik misschien 12, hoogstens 13 en vond ik het idee bespottelijk. Angst was immers menselijk en het hoorde er allemaal gewoon bij. Genoeg bange mensen in deze wereld en maar een heel klein percentage daarvan deed daadwerkelijk duistere daden, om het zo even te stellen.
Inmiddels heb ik nog vele malen datzelfde zinnetje aangehoord en elke keer werd het me duidelijker wat er bedoeld werd, maar helemaal snappen deed ik het nog steeds niet. Totdat ik me besefte dat ik het afgelopen jaar best boos door het leven ben gegaan. Om de kleinste dingen kon ik een tantrum houden van jewelste. E.g. LAAT ME NOU M'N EIGEN DING DOEN, FREGGIN HORDIE!!
In eerste instantie snapte ik niet waar die woede vandaan kwam. Ik had helemaal niks om boos over te zijn; waarom was ik het dan toch? En toen kwam dat zinnetje bij me boven, en besefte ik me dat ik gewoon bang was. Bang om niks te voelen, om precies te zijn.

Ik vind mezelf uitermate gevoelloos. Er zijn natuurlijk uitzonderingen op die regel, uitzonderingen die zich gevestigd hebben in bepaalde personen. Daarnaast kan het me echter de laatste tijd verrekte weinig schelen. Gigantisch schip omgeslagen ergens voor een kust? Boeiend. Weer een aardbeving in Japan? Zat er toch aan te komen.
Deze onverschilligheid druipt door tot in de hele kleine dingen. Kamer moet schoongemaakt worden? Meh. Was moet gedaan worden? Dacht het niet. Ik trek wel wat anders aan. Uiteindelijk is deze onverschillligheid echter heel beangstigend. Wat als er mensen die ik kende op dat omgeslagen schip zaten? Had ik dan ook 'boeiend' gedacht? Ik wil natuurlijk zeggen dat ik dan heel geshockeerd zou zijn, maar dat weet ik helemaal niet zeker. En waar ligt de grens? Waar begin ik met me zorgen maken om mensen. Wie is de grens, is misschien een betere vraag.

Om te ontkomen aan deze onverschilligheid heb ik dus woede gevonden. Woede geeft me het gevoel dat ik ergens genoeg om geef om er kwaad over te worden.
Nu is het alleen oppassen dat woede niet verder doorslaat. Anders moet ik nog toegeven dat Yoda gelijk had ook...

29-09-'11

Ik ga nog wel eens met de familie (moeder, vader, zusje en tegenwoordig ook vaak Matthew) naar een voorstelling. Ik vind het leuk om te zien hoeveel plezier mensen kunnen hebben op een podium en ik heb onwijs veel respect voor de talenten die je zo nu en dan langs ziet komen. Als we naar een voorstelling in Nederland gaan dan is het vaak gewoon een leuke avond uit en hebben we iets leuks gedaan. Het verandert echter allemaal als we naar een voorstelling in Londen gaan. Als er dan gevraagd wordt welke voorstelling we willen zien dan is het eerste dat mijn zusje doet een lijst van voorstellingen opratelen waar iemand in speelt waar zij een gigantisch fan van is. Als we dan vervolgens een van die voorstellingen hebben gezien staat ze er op dat we naar de artiesteningang gaan zodat ze op en neer kan springen en piepen en foto's kan nemen en handtekeningen kan verzamelen. Als we dan terug rijden naar ons hotel horen we de hele rit niks anders dan gebrabbel over die ene persoon waar ze zo'n fan van was; dat ze niet kan geloven dat ze hem/haar heeft aangeraakt, dat hij/zij zo vriendelijk was, etc. etc. Op het moment dat we bij zo'n artiesteningang staan, sta ik meestal een paar meter naar achteren te grinnikken over het idiode gedrag van mijn zusje en op de terugweg sluit ik haar gebrabbel tactvol uit met mijn mp3-speler.
Mijn punt is, ik heb nooit begrepen hoe je over een acteur/actrice zó opgewonden kan raken dat er niks meer dan piepgeluid uit je keel komt. Dat je wel móet springen omdat je zo onvoorstelbaar opgewonden bent dat je deze persoon nu echt gaat ontmoeten. In andere woorden, ik heb nooit begrepen hoe het is om een fangirl te zijn. Daarom vind ik het ook zo verschrikkelijk dat ik van mezelf merk dat ik ook een acteur heb ontdekt waar ik nogal springerig en pieperig van word. Uit een serie die ik de afgelopen anderhalf jaar heb geprobeerd eigenhandig te boycotten.
Ik hou het er dan ook bij dat ik onwijs veel respect heb voor het feit dat de acteur in kwestie binnen een jaar omhoog geklommen is van iemand die goed kon zingen en vrij populair was met zijn filmpjes op YouTube, naar iemand die een grote rol in een populaire serie speelt, een gigantische fanbase heeft, elke week minstens drie optredens en zichzelf nog steeds niet is kwijtgeraakt.
Ik zal nu ophouden met mijn gepiep.

Sleutelwoorden: yoghurt, post-its, dr. Phill, spalkjes.

29-07-'11

Nog iets meer dan een weekje en dan ga ik naar Londen. Eindelijk is het dan zo ver; een week lang theatermaken in de tofste stad op deze aardbol. Een week lang even lekker weg van alles, waarin ik even niet hoef na te denken over elk klein beetje. Een week lang elke dag iets te doen hebben.

Ik heb er zin an.

Ik sta dit jaar te kijken van hoe weinig ik te doen heb in de zomervakantie. Vorig jaar werkte ik praktisch fulltime; nu teer ik op gespaard geld. Vorig jaar had ik elke vrije minuut wel een plan, iemand over de vloer, een barbeque of was ik onderweg om Amsterdam te ontdekken; dit jaar heb ik te veel vrije tijd die simpelweg niet opgevuld kan worden, met als gevolg dat ik af en toe hele dagen achter de computer zit. Daar had ik geen probleem mee toen ik veertien was, maar toen was mijn wereld ook nog een stuk kleiner.

Bij deze dan een oproep. Mocht je de komende tijd ook te veel tijd en de behoefte om in Amsterdam rond te hangen hebben, of heb je andere plannen maar niemand om ze mee uit te voeren, ik stel mij geheel tot beschikking. Dat is, totdat ik naar Londen vertrek.

Sleutelwoorden: nieuwe games, zoethout, kelp, krullen.

10-07-'11

Ah, gisteren weer een waardevolle les geleerd in vriendschap. Nou ja, eigenlijk een aantal. Eén is dat ik het verdomde moeilijk zou vinden om totaal vriendenloos door het leven te gaan. Twee is dat ik waarschijnlijk meer waarde hecht aan vriendschappen dan de gemiddelde mens, anders zie ik niet hoe iedereen het zou kunnen verdragen om vriendschappen te verliezen. Dien ten gevolge les drie: Freddie Prinze Jr. vertelde een leugen toen hij in Friends zei 'What is the only ship that never sinks? A friendship!'.

Ook heb ik gisteren geholpen bij de voorstelling van mijn oude dansschool. Mijn zusje danst daar nog steeds en mijn moeder helpt nog altijd met het maken van de kostuums. Omdat ik gisteren zelf ineens niks meer te doen had was het een fantastische uitkomst dat er nog méér hulp nodig was. Ik heb kattenoortjes uit stof geknipt, een gigantische, fantastische stoffen bloem gemaakt op een strohoed, geholpen met de laatste hand te leggen aan de kostuums, dansers geholpen met omkleden als dat binnen dertig seconden moest én ik heb achter de schermen kunnen genieten van wat gewoon een heerlijke voorstelling was. Vandaag ga ik in de zaal zitten, dus ik ben benieuwd. Het blijft wel heel vreemd om bij een voorstelling niet op wat voor manier dan ook mee te doen.

Sleutelwoorden: Uitklapbed, ossenworst, laptop, Harry Potter.

01-07-'11

En toen waren we al weer over de helft van het jaar 2011.

Ik zit hier veel te vroeg achter mijn computer te gapen terwijl er bij de buren wellustig op de muren getimmerd wordt. Al vanaf zeven uur vanochtend. Ik ben geen ochtendmens. Oh - volgens mij hoorde ik net de bel gaan hiernaast. Ik hoop dat het iemand is die komt klagen, want officieel mogen er rond dit tijdstip nog helemaal geen harde geluiden worden gemaakt in de flat. En het aller frustrerendste is dat Matthew er gewoon doorheen slaapt.

-gaap-

Gister avond zat ik tot mijn grote verbazing ineens in een fantastische groep mensen The Lost City of Tol'vir te spelen, op Wow. Ik ben er zo aan gewend altijd wel wat op te merken te hebben aan de Tank (dat ik bijvoorbeel aggro steel terwijl dat helemaal niet zou moeten kunnen) en/of de Healer (twee heals en z'n mana is op) dat het even duurde voordat ik doorhad hoe fantastisch deze groep was. Ik was niet de enige, maar toen we er eenmaal achter waren hebben we zo veel mogelijk runs gedaan. Het was heel jammer dat drie van de vijf mensen op een andere server zaten. Gelukkig heeft het me wel weer doen beseffen dat er nog goede spelers in de Alliance zitten, in plaats van alleen een hoop 14-jarigen die het leuk vinden om het spelplezier van anderen te verpesten. Bijvoorbeeld een speler die als Healer in de groep kwam en toen vroeg of hij mocht Tanken. Op de vraag waarom hij zich dan niet als Tank aangemeld had antwoordde hij dat het dan zo lang duurde om een groep te vinden. Bijvoorbeeld ninja-looters die bij het minste of geringste op Need klikken. Bijvoorbeeld 25-man Raids die de Tank z'n werk niet laten doen.

Gelukkig heb ik ook nog een Hordie. Met een Horde-Balloon.

Ah, het gehamer is opgehouden. Ik geloof dat ik nog even in bed ga liggen.

Sleutelwoorden: CV, badjas, gesnurk, picnic.

09-06-'11

En toen was ik al weer 21. Ook: Bibian, gefeliciteerd met je 22e verjaardag. Bibian is een meisje waar ik op de basisschool mee in de klas zat. Zij was een dag na mij jarig en verpestte standaard mijn verjaardag omdat ze dan de hare vierde in de klas. Dat deed ze heel bewust.
Ik ben begonnen met het laatste deel uit de serie de Aardkinderen van Jean M. Auel en ik moet zeggen dat ik voor alsnog heel erg teleurgesteld ben. Dat kan iets te maken hebben met dat ik de eerste vijf boeken heb gelezen toen ik 13/14 was dus nog niet zo heel erg op stijl lette. Wat me nu in elk geval opvalt is dat er een hele hoop 'zei Ayla/Jondalar/wiedanook' in voorkomt, iets waar ik het toevallig laatst nog met Matthew en mijn moeder over had in de zin van dat dat heel vervelend is om te lezen. Ook wordt er een hele hoop aandacht besteed aan het duidelijk maken van de wereld in die tijd en hoe de sociale rangen destijds waren, terwijl we toch echt al vijf boeken hierover hebben gelezen en het dus eigenlijk een beetje vervelend is om dat opnieuw te moeten doen.

Ik ben gisteren tot de conclusie gekomen dat ik een moederinstinct heb, iets waarvan ik altijd overtuigd was dat ik dat niet had. Heel vervelend om het tegenovergestelde te beseffen.

Sleutelwoorden: Slaapdronken, wanhopige speurtocht naar bretels (die krengen worden nergens meer verkocht! T_T), fruitvliegjesplaag, stapels was.

21-05-'11

Hee, hallo, hoi, goedenavond,

Ik vond dat het maar weer eens tijd was voor een blog-update-dinges, ondanks dat ik denk dat ik niet veel interessants zal vertellen. Zo heb ik zojuist (ongeveer 2 à 3 minuten geleden) een nieuwe dimensie ontdekt in het liedje Over The Rainbow, de versie gezongen door Eva Cassidy. Zo heb ik helemáál geen zin in morgen, omdat ik dan waarschijnlijk de hele dag lig te leren. Zo wil ik eigenlijk elke dag op mijn rug in het park liggen en kijken naar de vogels die voorbij vliegen om daarna een afgelegen terrasje op te zoeken, het liefste bij een watertje, om te genieten van een of meerdere glazen goede, zoetfrisse witte wijn. Zo heb ik vandaag op m'n werk ontdekt dat aanlenglimonade met koolzuurhoudend water erg lekker is. Zo heb ik de laatste tijd erg veel vraagtekens over wat voor leefstijl voor mij geschikt is. Zo wil ik alweer m'n haar lang laten groeien, terwijl ik weet dat ik het dan over drie maanden er weer af zal knippen. Zo vraag ik me trouwens ook af wat mijn haarkleur over me zegt.

Zie je? Niet zo heel veel interessante dingen. Oh ja, ik heb examens. Afgelopen week de eerste paar gehad, over welke ik best een oké gevoel heb. Voor Engels weet ik bijvoorbeeld al dat ik tussen de 8,2 en de 9,5 heb. Wat ik overigens een hele vage inschatting vind, want er zit nogal wat verschil tussen. Maandag heb ik nog geschiedenis en in het tweede tijdvak heb ik nog Duits; daarna zit het er voor mij op en zeg ik voorlopig 'adieu' tegen het ROCvA, 'tot in de herfst'.

Ik wou dat ik van bier hield.

Sleutelwoorden:

Ménière, puinzooi, verlangen, verwarring.